Dilofozaur – niezwykły dinozaur z dwoma grzebieniami

Nadal masz wątpliwości – jaki jest Twój ulubiony dinozaur? Dziś opowiemy Tobie o dilofozaurze i być może to on stanie się Twoim numer jeden. Nie ma na co czekać. Poznaj wszystkie najciekawsze informacje o tym niezwykłym dinozaurze!

Dilofozaur to całkiem prosta do wymowy nazwa w porównaniu z innymi dinozaurami. Oznacza „jaszczura o dwóch grzebieniach”. Odnosi się do dwóch charakterystycznych, kostnych grzebieni znajdujących się na jego czaszce, które są najbardziej rozpoznawalną cechą tego dinozaura.

Paleontolodzy przypuszczają, że nie służyły one do walki, ponieważ były zbyt delikatne. Znacznie bardziej prawdopodobne jest, że wykorzystywane były do prezentowania się innym osobnikom, rozpoznawania partnerów lub odstraszania rywali.

Gdzie i kiedy żyły te dinozaury?

Przedstawiciele tego gatunku zamieszkiwali tereny dzisiejszych Stanów Zjednoczonych, głównie obszar obecnej Arizony. To właśnie tam odkryto najwięcej ich skamieniałości. Żyły około 186–193 milionów lat temu, we wczesnej jurze. W tamtym okresie klimat był ciepły i wilgotny, a krajobraz tworzyły rozległe lasy, rzeki i równiny, zapewniające doskonałe warunki do życia tym drapieżnikom.

Jak wyglądały?

Dilofozaury były smukłymi i zwinnymi drapieżnikami. Dorastały do 6–7 metrów długości i ważyły nawet 450 kg. Najbardziej wyróżniały je dwa charakterystyczne grzebienie na głowie, które prawdopodobnie służyły do popisywania się przed innymi osobnikami lub rozpoznawania się nawzajem.

Biegały na dwóch silnych nogach, a ich przednie kończyny były wyposażone w ostre pazury ułatwiające chwytanie zdobyczy. W pysku miały po 17 długich, zakrzywionych zębów, idealnych do rozrywania mięsa.

Czym żywił się dilofozaur?

Dilofozaur bez wątpienia był drapieżnikiem, choć jego szczęki nie należały do najsilniejszych. Z tego powodu przypuszcza się, że polował głównie na mniejsze zwierzęta, takie jak ryby, jaszczurki czy wczesne ssaki. Niewykluczone również, że atakował młode dinozaury, które były łatwiejszym celem. W zdobywaniu i rozrywaniu ofiary pomagały mu długie, ostre pazury, a gdy nadarzyła się okazja, prawdopodobnie nie gardził także padliną.

Czy dilofozaury żyły w stadach?

To jedno z pytań, na które paleontolodzy wciąż nie znają jednoznacznej odpowiedzi. Istnieją pewne przesłanki sugerujące, że mogły poruszać się w stadach lub nawet polować w grupach.

Co prawda znaleziono ślady kilku teropodów idących obok siebie, a pierwsze odkryte skamieniałości dilofozaura obejmowały szczątki trzech osobników leżących blisko siebie. Nie są to jednak niepodważalne dowody. Kości mogły zostać zniesione w jedno miejsce przez wodę, a same ślady mogły należeć do innego, blisko spokrewnionego gatunku. Dlatego na razie nie można stwierdzić, czy dilofozaury były samotnikami, czy prowadziły życie stadne. To wciąż jedna z zagadek dotyczących tego gatunku.

Czy miały pióra?

To pytanie do dziś budzi spory wśród paleontologów. Przez wiele lat uważano, że ich ciała pokrywały wyłącznie łuski. Jednak sytuacja zmieniła się w 1996 roku, kiedy polski paleontolog Gerard Gierliński opisał ślady, które jego zdaniem były odciskami piór.

Część naukowców nie zgodziła się z tą interpretacją, twierdząc, że mogły to być ślady glonów lub deformacje błota. Do dziś nie znaleziono bezpośrednich skamieniałości piór dilofozaura, dlatego nie można jednoznacznie stwierdzić, czy rzeczywiście je posiadał. Nie można jednak wykluczyć, że przynajmniej część jego ciała była pokryta prymitywnymi piórami.